کبوتر و مورچه
یک افسانه‌ی قدیمی از ازوپ، ساده‌شده برای بچه‌های امروز
یه بعدازظهر پاییزی، یه کبوتر سفید روی شاخه‌ی پایینیِ چنار بزرگ باغ بابابزرگ نشسته بود و برگ‌های زرد رو تماشا می‌کرد. زیر چنار، یه جوی آب باریک شُرشُرکنان رد می‌شد.
سارا و نیما کنار جوی چمباتمه زده بودن و دنبال سنگ‌ریزه‌ی رنگی می‌گشتن. یه دفعه نیما گفت: «سارا، اونجا رو ببین! یه مورچه افتاده توی آب.»
یه مورچه‌ی سیاه کوچولو که داشت لب جوی آب می‌خورد، سُر خورده بود و حالا آب داشت با خودش می‌بردش. هی دست و پا می‌زد، ولی زورش به آب نمی‌رسید.
سارا گفت: «دستم بهش نمی‌رسه، آب خیلی تنده.» نیما هم دنبال یه چوب گشت، ولی هیچ چوبی اون دور و بر نبود.
کبوتر هم از بالای شاخه دیدش. سرش رو کج کرد و با خودش گفت: «اون کوچولو تنهایی نمی‌تونه بیاد بیرون. باید یه کاری بکنم.»
کبوتر یه برگ پهن و سبز رو با نوکش کند، پر زد و آروم انداختش روی آب، درست جلوی مورچه.
مورچه با آخرین زورش خودشو کشید بالای برگ. برگ مثل یه قایق کوچولو روی آب چرخید و چرخید، تا رسید به لب جوی و گیر کرد به علف‌ها. مورچه پرید روی خاک خشک.
سارا با انگشت نشونش داد و خندید: «نجات پیدا کرد! کبوتره قایق درست کرد واسش.»
مورچه یه کم خودشو تکوند، سرشو بالا کرد و به کبوتر گفت: «ممنونم دوست من. اگه تو منو نمی‌دیدی، آب منو تا کجا که نمی‌برد.»
کبوتر گفت: «کاری نکردم. فقط دیدم یکی کمک لازم داره.» و برگشت سر شاخه‌ش.
چند روز بعد، سارا و نیما پشت دیوار کاهگلی باغ بازی می‌کردن که یه مرد غریبه رو دیدن. یه کلاه نمدی سرش بود و یه تور پرنده‌گیری دستش. یواش‌یواش، پاورچین پاورچین، داشت می‌رفت طرف چنار.
نیما آروم گفت: «می‌خواد کبوتره رو بگیره و ببره!»
کبوتر سرش پایین بود و داشت دونه می‌خورد. هیچی نفهمیده بود. ولی یه نفر دیگه همه چیزو دیده بود: همون مورچه‌ی کوچولو که داشت یه دونه گندم رو می‌برد خونه.
مورچه دونه‌ش رو گذاشت زمین و با خودش گفت: «دوستم تو خطره. من کوچیکم، ولی یه کاری از دستم برمیاد.» تند و تند دوید، از کفش مرد بالا رفت و محکم پاشنه‌ی پاشو گاز گرفت.
مرد یه «آخ» بلند گفت و روی یه پا بالا و پایین پرید. تورش توی هوا تاب خورد و خالی موند. کبوتر از صدای «آخ» سرشو بلند کرد و پر زد رفت بالای چنار، جایی که دست هیچ‌کس بهش نمی‌رسید.
مرد پاشو مالید، سرشو تکون داد و تور خالی رو برداشت و رفت. کبوتر از اون بالا به مورچه نگاه کرد و بال‌هاشو یه بار تکون داد، انگار داشت می‌گفت «ممنونم دوست کوچولو».
اون شب سر سفره، نیما همه چیزو واسه بابابزرگ تعریف کرد. بابابزرگ لبخند زد و گفت: «کبوتر واسه مورچه یه برگ انداخت، مورچه هم واسه کبوتر یه گاز کوچولو گرفت. هیچ‌کدومشون کار بزرگی نکردن. فقط هر دوشون چشمشون باز بود.»
با بچه‌ها حرف بزنین
- چرا کبوتر که خیلی بزرگ‌تر از مورچه بود، باز هم واسه کمک کردن بهش وقت گذاشت؟
- اگه تو جای سارا و نیما بودی و مرد پرنده‌گیر رو می‌دیدی، چی کار می‌کردی؟
- یه بار که دیدی کسی کمک لازم داره و جلو رفتی، یا یکی به تو کمک کرد، تعریف کن.
نوبت توئه
امروز «چشم باز» باش: تا شب حواست باشه کی توی خونه یه کمک کوچیک لازم داره، مثلاً کسی که دستش پره و در رو باید براش باز کرد، یا یه چیز افتاده که باید برداشت. شب سر سفره بگو چی دیدی و چی کار کردی.
کمک‌هایی که کار با چاقو، اجاق یا چیز سنگین داره، فقط با یه بزرگ‌تر.